■ Wanneer er fondsen geworven moeten worden voor arme kindertjes, dan zien we tv-reclames vooral overdag verschijnen wanneer oudere weduwes voor het scherm zitten die in een lang leven voldoende mededogen hebben opgebouwd om de goed gevulde portemonnee open te trekken voor het goede doel.

Die gedachte kwam op bij het lezen van 2 artikelen over initiatieven vanuit de VS in India. Een welzijnsorganisatie met de naam St. Anthony wordt vanuit de VS gesponsord om in de deelstaten Andhra Pradesh en Telegana weeshuizen te beheren waar ook kinderen worden opgevangen die bij de geboorte HIV hebben meegekregen.

Tegen de organisatie is een klacht ingediend omdat ze zich hebben gevestigd zonder enigerlei vergunning aan te vragen, en zeker geen vergunning hebben onder de "Juvenile Justice Act. (We herinneren ons dat vergunningen aanvragen kennelijk op veel plaatsen onnodig en overbodig wordt geacht want het is toch maar een . landje — ze mogen nog blij zijn dat we hen komen helpen [en opvoeden]. Zo stapten helden een Zuid-Amerikaans land binnen om in de hacienda van een gevangen genomen drugsbaas eens de vloer open te breken om te zien of hij dar inderdaad de poet had verborgen. Hoef je niet te vragen, hoef je niet aan te geven; je komt en gaat zoals je dat zelf wil.)

Vervolg op het verhaal is dat in de deelstaat Telengana een vestiging van die missie is die opereert onder de naam Agape wanneer het gaat om fondsenwerving. Daarbij worden HIV-patiëntjes online tentoongesteld als tranen-trekkertjes.
Tegen die praktijk heeft de National Human Rights Commission een klacht ingediend bij een hof in Hyderabad.
Zaken bij Indiase gerechtshoven duren heel erg lang; er is een tekort aan rechters, danwel er zijn te weinig fondsen om nog meer rechters aan te stellen. Op een dag zal zo'n rechtbank echter oordelen, en we mogen verwachten dat ook de St. Anthony/Agape-weldoeners zich gewoon netjes aan de regels van het land zullen moeten houden. Zo hoort het.