Waar "China" het heeft meegemaakt dat werkelijk antiek, vooral uit de Manchu-periode, op een of andere manier uit het land verdween, zijn ze, in opdracht van de overheid, de afgelopen 20 of meer jaar de veilingen langs gegaan om verschillende waardevolle stukken terug te kopen, voor astronomische bedragen, een half miljoen is nog een schijntje. Wie bij die terugkoop-acties de tegenbieders waren, per telefoon of in de zaal, daarover laten de veilinghuizen zich niet uit, en dat ruikt niet goed, om het zo te zeggen.

Anderzijds is er een trend geweest waarbij Azië-reizigers, vooral uit de VS, in bijvoorbeeld Ladakh hun inkopen deden, daar hun slag sloegen kunnen we zeggen. Vooral de hoofdtooi van vrouwen was zeer gewild voor in de vitrine thuis of, zoals we online zien, in de vitrine in een Amerikaans provincie-museum, terwijl er begin april ook een werd aangeboden via het Etsy-platform.

Ook in bepaalde kringen in Ladakh gaat het inmiddels beter, en ook daar zien we dat families, voor zover de middelen reiken, stukken aan het terugkopen zijn. Dat krijgt echter veel minder aandacht dan het porselein en de stenen, bronzen, en houten beelden uit China. (Drente heeft nog de mummie van een overleden monnik. De naar mijn mening bevooroordeelde rechter vond het tijdens een zitting goed dat het op dubieuze wijze verkregen stuk niet terug hoefde naar de plaats van oorsprong in China. Geluk ermee!)