vervolg voorpagina

Ze probeert daarin een overzicht te geven van de anti-hindu-sentimenten die er buiten India, maar naar het schijnt ook in het land zelf, zoal leven. Een van de hindu-weekbladen geeft alsvast een inkijk in de onderwerpen die gevoelens van haat en/of afkeer opwekken: de verering van (de bos indica) koeien, de eer die hindugoden wordt gegeven, de Ram-mandir-kwestie (ondergetekende woont in een plaats waar protestanten de katholieken hun kerk hebben uitgejaagd), een bijeenkomst als de Kanwar Mela, de vedische wijsheid (hoezo?!), en kastekwesties. Mogen we er de afkeer van sadhus aan toevoegen.

Het gaat "ons" allemaal geen snars aan, maar "we" moeten ze, ook de hindus, nodig tot "onze" beschaving brengen. Dan voelen we ons veilig zoals "we" ons pas senang voelen wanneer we nationale herdenkingen — denk aan 4 mei — het liefst onder elkaar vieren zonder vreemde ogen erbij die zo'n viering wellicht in schril daglicht zouden kunnen zetten, je weet 't maar nooit, je voelt je in de nabijheid van anderen toch altijd kwetsbaar ook al heb je nog zo'n grote mond.

Een van Maria's opmerkingen wordt weergegeven als ". . . terwijl boeddhisme al te gemakkelijk acceptabel wordt gevonden en wordt neergezet als "intellectueel", wordt de hindu-dharma gehaat, . . ."