■ In een lang artikel gaat Hazrat Mirza Masroor Ahmad uitgebreid in op de kwestie van de Bamiyan Boeddhas en hoe moslims in de regio, die daar veel eerder aanwezig waren dan de met handelskaravanen meegereisde boeddhistische professionals deze beelden tot aan de Taliban-periode met rust hebben gelaten.

Maar hoezeer beide levensbeschouwingen niet met elkaar in contact kwamen, anders dan op economisch vlak, wordt duidelijk wanneer hij wijst naar een overigens verdwenen gedicht van Unsuri Balkhi, Abu Rayhan Muhammad ibn Ahmad al-Biruni (ca.973 - ca.1050). Naar dat gedicht is in later eeuwen regelmatig verwezen, en een van de daarin behandelde onderwerpen zijn die twee in bas-relief uitgehouwen beelden.

Het gedicht, de "Khing But u Surkh But" ("het maan-witte idool en het rode idool" — idool = beeld, afgodsbeeld) heeft het over de beelden die door hem, en waarschijnlijk ook zijn tijdgenoten werden geïdentificeerd als twee geliefden: de witte, het grootste beeld, is dan de man en ook de zon, en de kleinere, de rode, is de vrouw, de maan.
En ja, wanneer je dit er in ziet, waarom zou je ze dan vernielen! In die optiek staan ze toch volledig in de islam-traditie van latere dichters als Rumi en Omar Khayyam die niet ophielden met dichten over de lievde.

Wellicht gaat Hazrat Mirza Masroor Ahmad in dit kader nog eens wat aandacht besteden aan Ibn Battuta, de 14e-eeuwse wereldreiziger uit Tanger die ook Sri Lanka aandeed.