Het komt voor dat klanken, beelden, uitspraken vanuit we weten niet waar in gedachten komen, en daar enige tijd in rondspoken zonder dat er een aanleiding of reden of doel voor is.
Zo kwam een tijd geleden Samuel Becket's "En attendant Godot" aanvliegen. Het werd hier meteen "vertaald" en teruggeleid naar een "wachten op de dood", een soort klankrijm dat enige werkelijkheidswaarde kreeg bij het lezen van Becket's schrijverij over zijn vrienden — neem ik aan — Bram en Geer van Velde.

Het thema dood komt in het stuk van Becket, het bovenaangegeven DBNL-stuk, een paar keer voor, bijvoorbeeld in zijn opvatting dat "De stralende schilderkunst van G. van Velde (..) een merkwaardig memento mori (is)."

En verder maakt Becket naar aanleiding van de Van Velde's schilderijen een wellicht wel eerste aanzet tot zijn min of meer absurdistische dialogen. Hij geeft ons een "Kwelt de tijd u? Laten we hem met ons allen doden."

Voor zover we de vertaling in het stuk in DBNL begrijpen — goed geschreven, maar een paar komma's staan verkeerd, of mankeren, of zijn overbodig, en "hun" had beter "hen" kunnen zijn — was het Geer van Velde die in 1938, in een inleiding tot een tentoonstelling van werk van zijn broer Bram (Abraham) eveneens de dood ten tonele voerde: "Het leven - schrijft Pierre Schneider in zijn fraaie essay over Corbière (waarschijnlijk Tristan Corbière) - is een spelfout in het manuscript van de dood". . . . Schilderkunst van leven en dood. . . ."

Afgezien van die dood, getransformeerd tot "Godot", vertelt Samuel Becket in het hier genoemde stuk ook hoe hij zijn schrijverij ziet, als roman/novelle, danwel als toneelliteratuur, en wel als volgt: "En de beste manier om te weten te komen wat men wil zeggen is elke dag geduldig hetzelfde willen zeggen...." Dat komt dan inderdaad tot uiting in "Wachten op Godot": monologen die nergens vandaan komen, nergens heen gaan, geen oorzaak hebben, en geen doel — telkens hetzelfde. Hij schrijft: "De uitdrukking dat er niets is om uit te drukken, niets om mee uit te drukken, niets vanwaar uit te drukken, geen kracht om uit te drukken, geen verlangen om uit te drukken, samen met de dwang om uit te drukken."

Samuel Becket was geen lachebekje, maar wanneer we op straat of elders naar de zomaar-gesprekjes tussen bekenden luisteren, personen die in elkaar's gezelschap niet stom willen blijven en daarom door het uitstoten van klanken — ik zeg maar eens wat — in elkaars aandacht willen blijven, dan zien we dat Becket de alledaagse wereld weergaf, in al zijn sprekende gedachteloosheid.