■ De "Udúmbara-boom" noemt Vietnam de bodhi-boom. De bodhi-boom heet Youtan polu-o in het Chinees.
Onder die Udúmbara-boom zou Boeddha dan verlichting hebben bereikt. Onderstaand zullen we zien dat het niet om het algemeen bekende en aanvaarde verhaal gaat.

Hier zien we een gloednieuwe opvatting, voor zover hier bekend door het falungong overgenomen uit een fantasie-verhaal uit het Zuid-Korea van minder dan 20 jaar geleden, dat zegt dat de Udúmbara slechts eens in de 3000 jaar bloeit.
In eerste instantie ging het in Zuid-Korea om een mossoort of om dragon-fly-eitjes die werden waargenomen ergens op een pilaar. Er ontstond een soort populaire hysterie, een bijgeloof volgens welke we dus met een heel bijzondere hemels-boeddhistische plant te maken hadden met heel diep-verheven betekenis.
In Vietnam is dat verhaal dan dezer dagen (2025/26) verder uitgebreid. Niet alleen is het een zeldzaam bloemetje, nee, het is de boom waaronder Boeddha verlichting bereikte.

Nu moeten we begrijpen dat ook Vietnam uit een vrij lange anti-religieuze periode komt, met jonge krantenverslaggevers die echt niet meegekregen hebben waar het om gaat. En toch moeten ze het gloednieuwe nationale narratief volgen waarbij het boeddhisme wordt ingezet als gedeelde cultuur met andere Aziatische landen, terwijl het tevens dient als schild jegens de westerse wereld die de Aziatische landen de laatste jaren althans verbaal aanvalt op themas als democratie en minderhedenrechten.

De nationale pers deed dan op de eerste dag van 2026 melding van het "in een schrijn plaatsen van Boeddha Konāgamana", en dat op de top van de Ba Den-berg, de Boeddha dus die verlichting bereikte onder de Udúmbara-boom.

Konāgamana Boeddha wordt, zoals de wikipagina terecht aangeeft, in de Pāli Buddha-vamsa (het 14e hoofdstuk uit de Khúddaka Nikāya) genoemd, maar ook in een collectie als de vinaya (de monialenregels). En wanneer we dat weten, dan begrijpen we ook waarom het gezelschap dat genoemd boeddhabeeld op genoemde berg plaatste, en het had over de Udúmbara-boom; het gaat hier immers over zeer lang vervlogen tijden, en in die tijden had je natuurlijk ook allerlei andere bomen die we nu niet meer kennen.

Blijft het wonderbaarlijk waarom Vietnam nu zo nodig terug moet grijpen op een naam die in de vroegste manuscripten, en dan nog in apocriefe teksten slechts heel weinig voorkomt — maar wel vaker in de Oostaziatische manuscripten uit de Taishō-collectie, en onder de naam Khorvadjig in het Tibetaanse geloof. Waarom wensen ze zich op deze manier te onderscheiden van de rest? Is het om ruimte te laten voor volksgelovige opvattingen en gebruiken? Willen ze de figuur van de historische Boeddha Sakyamuni (Gautama, Gotama) niet al te veel ruimte geven? Willen ze de ruimte nemen om van de monialen-regels af te komen (zie vn.1)? Hebben ze iets tegen de Oost-aziatische opvatting over de inderdaad apocriefe Amitābha Boeddha?

Of hebben we hier te maken met een overheids-initiatief. In het verleden hebben ze immers het "caodai" uitgeprobeerd, het in 1 organisatie en ritualistiek samenbrengen van alle religies en levensovertuigingen. Zo had je zicht op de situatie, en hoefde je je geen zorgen te maken over erg zelfstandige stromingen die maar onvaderlandslievend te werk zouden gaan.
Zo kan het zijn dat het op het schild hijsen van deze Boeddha, voor wie je je niet aan al die vervelende regels hoeft te houden, een uitvlucht is voor wie toch met het woord boeddhisme wil schermen maar er "geen last" van wil hebben. We weten het niet; het is een veronderstelling.