■ Zowel Kron4 als NBC, en nog een paar nieuwsorganen meldden in de ochtend van 6 januari dat bij een brand in een Vietnamese tempel in San Jose, Cal., brand was uitgebroken. Na het bluswerk bleek een deel van het (houten) dak te zijn ingestort. Niemand raakte gewond.
NBC voegde er aan toe dat het om de Chua Duyen Giac ging, "mixed used", een gebouw dat in 2024 ook al eens te maken kreeg met brand.
De eigenaar, kennelijk geen tempelgemeenschap maar een particulier, liet weten dat hij het gebouw in 1990 had laten neerzetten, voor zover we het kunnen nagaan als herdenkingshal voor de doden. In dergelijke hallen worden plaquettes opgesteld waarop de naam van de overledene, en het is dan gebruikelijk dat familieleden daar tenminste eens per jaar een ceremonie voor houden. De verhuur — een jaarlijkse bijdrage — van de plaquettes levert de bouwer inkomsten op.
NBC meldde ook dat er sprake was van krakers, en dat zij mogelijkerwijs onvoorzichtig met vuur waren geweest.

Dat laat de gelegenheid om het onderwerp crematie te behandelen. Het komt voor dat westerse personen, in hun wens de onderontwikkelde stumperds (we zijn immers nog steeds een stapje verder!) bij te staan, de urn die ze uit een niet meer gebruikte of beschadigde of in verval zijnde tempel of columbarium halen bij de familie afleveren: daar zullen ze wel blij mee zijn!
De Aziatische mens, wellicht met uitzondering van diegenen die het christendom zijn gaan aanhangen waar zo'n enorme nadruk wordt gelegd op de marteldood van de stichter, wenst niet meer aan de overledenen herinnerd te worden: die zijn op weg naar een nieuwe ronde; dat proces mag je niet verstoren. Met uitzondering van een portret aan de muur van een woning in bv. Oost-Azië wenst zo'n familie geen crematie-as in huis te hebben, noch de herdenkingsplaquette. Men zal het wellicht glimlachend in ontvangst nemen, maar zodra een gulle gever weg is zullen ze de zaken snel oppakken en naar de tempel brengen die daar speciale voorzieningen voor heeft.