■ Al in de jaren 1800 introduceerden Srilankanen het boeddhisme in Australië. Deze mensen hadden arbeid gevonden in de parel-industrie, de mijnbouw, en in de landbouw.

Het door ABC gepubliceerde onderzoek leverde op dat vandaag 45% van de respondenten het theravāda aanhangen, 21% het mahāyāna, 11% het vajrayāna, en dan nog enkele kleinere groepjes of individuen.

De overgrote meerderheid van de 2317, 83%, heeft formeel toevlucht genomen onder auspiciën van een monnik (m/v).

Onder de subjectieve bevindingen werd geconstateerd dat boeddhisme wordt gezien als compatibel met de moderne wetenschap. (Dat wil zeggen dat er geen gremium is dat, op basis van een religieus geschrift, veel, zoniet alles beter weet.)

(Dat een groot deel van de respondenten een Europese achtergrond heeft wordt aangetoond bij het onderwerp meditatie.) 65% mediteert. Iets minder, 63%, reciteert of zegt mantras. Toch nog 53% leest de canon⁽¹⁾ of boeddhistische verhandelingen of luistert naar redevoeringen door professionals. En 31% gaat regelmatig ter tempel.

(Wanneer in Nederland een bevolkingsonderzoek wordt gehouden, dan klinkt veelal een "met mij/ons gaat het goed, maar de buren, dorps-, stad-, streek-, landgenoten zou het wel eens veel minder goed kunnen gaan.")
Op de schaal van gevoelens van welzijn en geluk werd een percentage van 87% genoteerd, een subjectief gegeven dat, afgezet tegen die van de Wereld-Gezondheids-Organistie (WHO) heel hoog is; daar gaat een cijfer van 50% rond.
Niettenmin is Australië een land waar niet van westerse afkomst zijnde bewoners worden gediscrimineerd door een deel van de bevolking. Ondanks dat leverde het onderzoek op dat de meeste ondervraagden zich helemaal Australiër voelen.

(1) Een in 2026 overleden initiatiefneemster van een boeddhistisch centrumpje in Nederland verbond haar voormalig rooms-katholiek non zijn aan de boeddhistische meditatie die ze van een Thaise monnik had geleerd. Desgevraagd antwoordde ze op een dag dat ze de betreffende suttas (leerredes) er over niet kende. Een paar jaar later kwamen we elkaar weer tegen. Met uitdagend opgeheven hoofd sprak ze de gedenkwaardige woorden: "Nou, we hebben ze gelezen, hoor, die suttas, en we vinden d'r niks an."