De "priestesses" uit een van de Reine Land-secties laten zien hoe de Reine Land-gelovige na zijn/haar dood in "een wereld van licht" terechtkomt en daar als leek (onge-wijde boeddhist) verder mag leven.
Wel, dat mag hij/zij hier en nu ook al, hoor. Geen angst.

De 3 Reine Land-sutras zeggen niets over een hiernamaals als een land van licht. Misschien bedoelen de meisjes een zinsnede als deze: ". . . Amitābha's . . . licht schijnt (vanuit de haartoef op zijn voorhoofd) zonder ergens een grens te raken." Het is een in meditatie opgeroepen beeld, niets fysiek tastbaars of ervaarbaars.

Het is merkwaardig dat een stroming die zegt toch zo rationeel, materieel, en exoterisch te zijn vasthoudt aan achterhaalde wetenschap, om het zo te noemen. Het lijkt waarachtig wel een wedstrijd met de monotheïsmen die er niet aan denken om concepten als hemel en hel achter te laten.