White Jade River      
maart 2021      






Dat zijn ze niet gewend, het volkomen cerebrale, het op de plek van een oude meester gaan zitten, het alleen maar "zen" bedrijven — of wat er voor door moet gaan, en nog twintig jaar geleden onwetende types die zoveel jaar later ofwel quasi mededogend (oh, wat heb ik een medelijden met ze), danwel bars-verlicht op podiumpjes plaatsnemen.

Klachten over het "kapen" van de boeddhistische praktijk en het "verwitten", bereikten ons al aan het eind van de twintigste eeuw. Er is door de wit-boeddhistische gemeenschap niets mee gedaan, alleen al omdat ze nooit aziatisch-boeddhistische instellingen bezochten/bezoeken (laat staan die in de "thuislanden"), of omdat ze zich er iets anders van hadden voorgesteld en die verwachting, en niets anders dan dat, wensten/wensen te ontmoeten, of omdat ze niet wilden "bidden" (= reciteren), of zich verveelden tijdens de recitatiediensten waarbij ze met de rest moeten meebewegen en niet in creatieve expressie hun interessante persoonlijkheid kunnen tonen aan een bewonderend volk. Ik heb meegemaakt dat 5 minuten al te lang duurde voor typetjes die toch meenden dat ze geduld en verdraagzaamheid (Pāli/Skr.: khanti/ksanti) beoefenden.
(Zie ook een kleine serie videos op Vimeo waar onderandere deze deel van uitmaakt waarop een deel van de ochtendrecitatie te horen is, en waar een drumgebruik wordt getoond dat nog maar zelden voorkomt. Zaken zijn, ook in de woorden van een oudere bhiksuni, na een komst naar Taiwan van een groot deel van de monialen-sangha aanmerkelijk vereenvoudigd. Ik kan niet nagaan of het hier om een vasteland-tempel gaat of om een op Taiwan of Hong Kong.)

Daarom hebben in de VS een aantal jonge mensen met aziatische roots uiteindelijk een online platform bedacht waar ze elkaar tegenkomen in een delen van wat in een aankondiging genoemd wordt hun schrijverij, hun fotos en de kunstuitingen van deze en gene.
Tadao Koyama, een van de initiatiefnemers die in Washington woont, verwoordde de geestesinstelling van zijn medestanders als volgt: Soms associëren mensen ons met die woudmonniken die op een rots zitten en alle dagen mediteren". De site Young Buddhist Editorial stelt dat ter discussie en toont dat er een stem is, dat we dingen te zeggen hebben, dat we van streek raken, en boos, en dat, wanneer er onder onze neus onrecht plaats vindt, we er iets van gaan zeggen, dat dit onrecht is, en dat we ons niet achter onze canonieke geschriften gaan verbergen en zeggen »nou ja, d'r zal wel een reden voor zijn«."
(De stem van tweede of derde generatie Amerikanen van aziatische afkomst die zich achtergesteld voelen en, zo lijkt het, steeds vaker fysiek en in woorden en (semi-)overheidsbeslissingen aangevallen worden, wordt steeds luider. Niet alleen "black lives matter", maar brown(ish) ook.)

Mag er dan nog aan toegevoegd worden dat in Nederland door van huis uit Nederlanders geïnitieerde radio en tv-initiatieven vanaf het begin de enige grote boeddhistische gemeenschappen in het land, die van de Chinezen, Thai, Vietnamezen en Cambodjanen stelselmatig hebben veronachtzaamd — op een enkele uitzondering na, persoontjes die in daaraan voorafgaande feministische kringen "excuus-truus" zouden zijn genoemd. Boeddhisme, zei een van verwaandheid achterover leunend heerschap, moet nederlands worden, en tot op vandaag zien we dat bijeenkomsten rondom zelfs de Tibetanen-op-doorreis niet door hier gevestigde Tibetanen worden bezocht zolang er Nederlanders c.q. Europeanen aanwezig zijn, en omgekeerd. Ook hier geldt weer dat er enkele uitzonderingen op de regel zijn.
■ vervolg YBE

Terug naar de voorpagina

naar het White Jade River-blog

Words in picture-blog



Nieuws over Boeddhisme is een productie van White Jade River, Instituut voor Boeddhisme.
De paginas bestaan sinds december 2004.

Stichting onder nummer 20138036.