■ Als disclaimer: gebedsgenezing is in de boeddhistische canon 1x opgedoken. In een van de Geboorteverhalen (Játaka) wordt verteld over iemand die een tijger weer tot leven bracht, en promt door 't beest werd opgegeten (hier). Het verhaal over het weer tot leven brengen van een jongetje is binnen vroeg-boeddhistische kringen kennelijk zo controverieel dat we het tenminste online nergens aantreffen. Boeddha verklaarde daarna dat hij zoiets nooit weer zou doen — de natuur moet zijn loop hebben — en verbood zijn monniken zich met gebedsgenezing of aanverwante zaken in te laten. Het is een van de kenmerkende verschillen geworden met het vroege brahmanisme en enkele andere filosofieën uit die tijd.
Latere generaties monniken, zeker in Oost-Azië, hebben zich niet altijd aan dit verbod gehouden. Dat leidde tot verering vanwege de omstanders, zwijgen (= afkeuren) vanwege de collega-monniken, en in een aantal gevallen "maatregelen" vanwege overheden.

Een Nederlandse gebedsgenezer, Tom de Wal, had in Tilburg een zaaltje afgehuurd om daar genezing te bewerkstelligen voor onderandere aandoeningen waar de reguliere geneeskunde weinig of geen kruid voor gewassen heeft. Op last van de interim-burgemeester werden hij en zijn publiek uit die zaal verwijderd. Verschillende kranten berichtten er over.
Na die ingreep werd de vraag opgeworpen of bidden in een gebouw anders dan een kerk geoorloofd is.

Mocht zo'n vraag aan de rechterlijke macht worden voorgelegd, en zou zo'n instantie bepalen dat dit verboden is, dan hebben alle religieuze en levensbeschouwelijke organisaties een groot probleem. Niet iedere levensbeschouwelijke organisatie heeft immers een gebouw dat "kerk" genoemd kan worden, en voorlichting voor groepen huisvrouwen, notarissen, scholieren, om er maar een paar te noemen, zou niet of bijna niet meer mogelijk zijn.

Hoezeer we ook vraagtekens moeten zetten bij de optredens van De Wal, of het in het zaaltje achter het biljart mag kan toch geen grond zijn om zijn gefantaseer, althans buiten een kerk, te verbieden.