■ Bij een door Arte uitgezonden documentaire over de schilder Gustave Fayet (1865-1925), toch aangetrokken door de RK-stroming van de Cisterciënsers, werd aandacht gegeven aan zijn belangstelling voor het hindu-epos de Bhagavad Gīta. Aan Fayet werd lang na zijn dood een museum gewijd door de eigenaar van een luxe damestassen-merk, en daarin bevindt zich een kopie van deze Bhagavad Gīta, naar het Frans vertaald door Émile Senart. Fayet maakte er een paar illustraties voor. Op de online geopende paginas 20-21 vinden we onder vers 21 de tekst
"Hoe kan iemand die hem (de Bhagavad, Heer) onsterfelijk weet, die eeuwig is, ongeboren, onsterfelijk, iemand doden, of hem laten doden."

Afgezien van het gesprek dat we zouden kunnen hebben over die Bhágavad, die Heer in de hindu-betekenis van het woord, en over de al dan niet sterfelijkheid van een als levend wezen voorgestelde entiteit, staat de Bhagavad Gīta, de zang over deze Heer, in schril contrast met dat andere hindu-epos de Maha-bhárata waarin de held Ārjuna aangespoord wordt de strijd aan te gaan ook al heeft hij er geen zin in.

Na op een dag door een van de hindustaanse inwoners van Penang uitgenodigd te zijn geweest om een (ingekorte) voorstelling van de Maha-bhárata bij te wonen vroeg een jonge collega waar dit werk over gaat: — het gaat over alles waar het boeddhisme niet over gaat.

Maar, het moet gezegd, Fayet maakte ook een boekomslag van een werk over Hokusai, een afbeelding van die bekende Grote Golf. Zijn belangstelling volgde die van de algemene doorheen West-Europa bestaande interesse in de kunsten en (delen van) de filosofie van het Oosten.