De heer Ashutosh Varshney zette in zijn reflectie op die toespraak een paar kanttekeningen die eindigden met een duale appreciatie van het Engels zoals India dat is geleerd sinds Thomas Babbington Macaulay dit in de korte periode die hij in India verbleef binnenbracht in het onderwijssysteem van dat land.
De heer Varshney die, zo moeten we begrijpen, een boek over het onderwerp heeft geschreven, laat in zijn iets meer dan 17 min. durende toespraak een aantal namen de revu passeren die ieder op hun manier banden hadden met de Engelse taal, en hun studies en connecties in het VK.
Komen voorbij de stichter van de Muslim University in India die zijn zoon in Cambridge liet studeren. Als tweede stelt hij Aurobindo Ghosh voor, de wijsgeer die in het westen grote bekendheid kreeg die samen met zijn broers, en dat is toch opmerkelijk, werd opgevoed in een gezin waarin ze verplicht waren Engels te spreken, en die eveneens in Engeland studeerde onder toezicht van personen die door pa Ghosh op het hart gedrukt kregen dat er uitsluitend Engels gesproken mocht worden. Ondanks dat is Aurobindo een bekende hindu-wijsgeer geworden — hoewel al deze hindu-geleerden na enige tijd stelden dat ze noch deze, noch gene levensbeschouwing aanhingen.
De derde naam die valt is die van Mahatma Gandhi. Gandhi werd door drie westerse schrijvers gesterkt in zijn burgerlijke ongehoorzaamheid: Thoreau, Ruskin, en Tolstoi.

Dan volgt de naam B.R. Ambedkar. Ambedkar studeerde in New York en werd beïnvloed door zijn mentor John Dewey. We moeten dan begrijpen dat Ambedkar van Dewey de idee ontving dat stemrecht voor dalits niet voldoende was, het moesten ook rechten op sociaal vlak zijn. Zoals we weten zat dat er in zijn tijd in India niet in, en als gevolg trad hij toe tot het boeddhisme en organiseerde zijn massa-toevluchtname waarover op deze pagina wordt gesproken.