■ Ook in Las Vegas kwam de Srilankaanse gemeenschap op 2 december bijeen om de slachtoffers van de kort daarvoor over Sri Lanka doorgetrokken cycloon te gedenken. Op die dag werden meer dan 350 doden gemeld. UN News deed op die dag zo volledig mogelijk verslag; ca. 51.000 mensen zaten in door de overheid ingerichte opvanglokaties. Overstromingen hadden zowel de hoofdstad bereikt als het noorden en oosten van het land.
VN-informatie was dat "twee miljoen mensen in het zuiden van Thailand, en bijna 25.000 mensen in Maleisië" waren getroffen door de cycloon en de gevolgen ervan.

Het is toch wel merkwaardig dat het, gezien de krantenfoto, een Chinese of Taiwanese tempelgemeenschap (mahāyāna) is geweest die een flink bedrag had vrijgemaakt voor noodhulp, en dat de Daily FT het bracht als zijnde een gift vanuit de Srilankaanse theravāda Ganga-ra-maya-tempel in Colombo. Foei toch!

Ook in Vietnam werd geld opgehaald voor wederopbouw.

Het blokje bovenaan dit bericht geeft de mogelijkheid om te verklaren waarom het rouwen in theravāda-kringen zo ingetogen is.
Niet-canonieke gebruiken duiden op een cultuur zoals we die in de Himalayas ook tegenkomen, het bardö in het Tibetaans, de àntara-bháva in het Hybrid Sanskriet⁽¹⁾. Het klassieke Sanskriet lijkt zo'n begrip niet te hebben, daar gaat het ene leven onmiddellijk over naar het andere, zo moeten we begrijpen.

Met het niet- of zeer laat-canoniek zijn van dit begrip "tussenbestaan" is er een gebruik meegenomen, of ontstaan waarin de zuid-Aziatische boeddhist aanneemt dat er bij het sterven een opdeling ontstaat tussen lichaam en geestesinhoud, tussen het materiële en het immateriële. Om nu te voorkomen dat dit immateriële zich zou blijven vastklampen aan het dode lichaam — waardoor allerlei nare situaties zouden kunnen ontstaan — wordt er gecultiveerd en gereciteerd richting dit immateriële dat toch maar zo snel mogelijk moet overgaan naar een ander op dat moment in-statu-nascendi zijnd individu. Ernstig verdriet tonen is daarbij dan ook taboe, dat verontrust het immateriële alleen maar waardoor het in verwarring raakt en niet weet waar te blijven.

Binnen de Chinese cultuur vinden we iets soortgelijks. Op een dag op bezoek bij een naaister stond een mooi aangeklede paspop bij haar op de stoep. Op de vraag over het waarom was het antwoord dat een "spirit", zo'n immateriële entiteit, die paspop was binnengegaan in de veronderstelling dat dit een levend mens was, ze had het zelf gezien en wilde niet storen want je weet niet wat er dan gebeurt.

(1) Tijdens de derde canon-vastleggende bijeenkomst — de opdeling tussen Klein en Groot Voertuig was er nog niet — werd het begrip àntāra-bháva van de hand gewezen, verworpen. In latere werken, die globaal tussen het Vroege (hīnayāna) en het Late (mahāyāna) in lagen duikt het opnieuw op. Franklin D. Edgerton trof het àntarābhávika en het àntarābháva aan in latere teksten als de Bodhisatttva-bhumi: "iemand die in het tussenstadium leeft", en in de Làlita-vistára en de Abhidhárma-kosa.