White Jade River      
december 2021      






Karakorum

TodayUKNews had op 5 november 2021 een lang artikel over archeologische werkzaamheden aan Mogolië's stad Karakorum. Het was een herhaling van een stuk dat al in augustus werd gepubliceerd, maar toen wellicht te weinig "tractie" kreeg.
verder

Benjaróng-porselein

In de zelfde eeuw waarin onderandere de hier getoonde cartoon werd gemaakt, eigenlijk bedoeld voor een buitenlands publiek dat wat minder geïntereseerd was in verstilde plaatjes, werd het ben dja róng-porselein gemaakt. Dat wil zeggen, de eerste exemplaren stammen uit de Ayutthaya-periode (A joe ta ja; 1350 - 1767), en de laatste originele exemplaren werden gemaakt tijdens de regering van Rama-V (1868-1910), de eeuw van de cartoon.
verder


Room of Quiet Contemplation

Voor de twee meest beroemde beelden van Korea heeft het nationale museum in Seoul een zaaltje vrijgemaakt. "Zaaltje" moet eigenlijk "zaal" zijn, want de museumdirectie heeft er "24 meter in diameter" voor over gehad, en daarin hebben ze uiteraard gelijk, hoewel we bodhisattva-beelden ook wel graag in hun natuurlijke omgeving zien: in een tempel.
De Korea Times deed op 13 november verslag van de officiële opening van de "Room of Quiet Contemplation" waarin beide beelden zijn ondergebracht.
Deze twee beelden zijn door de jaren heen van alle kanten afgebeeld in allerlei media. Een ervan stamt uit het midden of de laatste helft van de 6de eeuw en is via Japan in 1916 weer in Korea terecht gekomen. Het is nu "nationaal erfgoed nr.78".
Het andere beeld, "nationaal erfgoed nr.83", wordt verondersteld te zijn gemaakt tijdens de Silla-periode, begin 7de eeuw.
De beelden lijken naar vorm zodanig op elkaar dat we ons kunnen voorstellen dat de kunstenaar dezelfde gietmal heeft gebruikt, en er voor de tweede gieting een kleinigheid aan heeft gewijzigd. Vindingrijkheid is een wezenskenmerk van de oostaziatische mens.
Zij er nog eens op gewezen dat de houding waarin de benen zijn afgebeeld inmiddels standaard zijn voor bodhisattvas; mocht iemand "een boeddha" in de aanbieding hebben met over elkaar geslagen benen, of met gekruiste enkels, dan is het geen boeddha, maar een bodhisattva. Dat maakt het herkennen van wat wat is een stuk eenvoudiger.

Een kort bericht in Apollo Magazine meldde dat in Syndey, Australië een tentoonstelling was ingericht rond de 500 beeldjes van de arhats die na Boeddha's overlijden waren samengekomen om voor het eerst op schrift te stellen wat ze van zijn woorden onthouden hadden. De beeldjes worden verondersteld te zijn gemaakt tijdens de koreaanse Goryeo Dynasty die liep van 918 tot 1392 (Goreyo: vandaar "Korea").


Han-thankas

Zelfs de schone kunsten van Tibet zijn aangepast aan de verwesterde smaak van de Han-chinese toplaag van de bevolking. In Lhasa werd op 17 november een tentoonstelling geopend met pas gemaakte thankas. We zien dat ze niet, zoals eerder, zijn uitgevoerd als rolschilderingen maar eerder keurig zijn ingelijst in passepartoutkarton.


Blauwe bodhisattva

De eersten die er opmerkzaam op waren, waren een paar franse nieuwsmedia zoals France-tv.
In Japan hebben deskundigen op het gebied een 1-op-1 kopie gemaakt van een fresco die zich achter een van de grote Boeddhabeelden in de Bamiyan-vlakte bevonden. De fresco is inmiddels "de blauwe bodhisattva" genoemd.


Enryaku, de kaidan-in

Vanuit Otsu meldde een verslaggever van de krant de Asahi dat op de berg Hiei in Japan, een van de gebouwen op het terrein van de Enryaku voor het eerst sinds 1200 jaar is opengesteld voor het publiek. Het gaat dan om de Kaidan-in. Een kaidan is wat in het Hybr.Sanskriet en Pāli een sīma wordt genoemd, een wijdingsplatform. Zo'n kaidan hebben ook andere japanse tempels waaronder de Tōdai-ji.
We zien dat in deze kaidan-hal in de Enryaku Róshana Buddha, een verjapansing van Vairocana(1), de centrale plaats inneemt, geflankeerd door twee figuren waarvan ons niet verteld wordt wie dat hadden kunnen zijn. In ieder geval zou een van hen Saicho kunnen zijn, de stichter van deze tendai-stroming.
De afbeelding hier is wat donker; de krant toont een grotere afbeelding, en de hele setting met het boeddhasymbool in het midden en zijn vertegenwoodigers op stoeltjes ernaast doet bijna knus aan; we zouden er best een poosje bij willen zitten.

(1) Zie ook de pagina over Unkei, en die overde acala-figuur.

Kashmir-sites in gevaar

LiveHistoryIndia maakte een uitgebreide webpagina over de archeologische sites in Kashmir. Aan het begin wordt de school van het boeddhisme die daar gefloreerd heeft beschreven met "...(de stad)... Srinágar in Harwan(-provincie), (waar) ... in de eerste of tweede eeuw westerse jaartelling de vierde boeddhistische bijeenkomst (rechterkolom onder de doorklik) van het mahāyāna (het sarvasti-vada) plaatsvond ... op instigatie van Kánishka-I, de keizer van het Kushána-keizerrijk, (een bijeenkomst) die de theorie van sunyatā of ledigheid propageerde, (een theorie) die het boeddhistische denken revolutionair zou gaan wijzigen."

Ik heb de LHI-redactie voorgesteld om het sarvastivāda toch maar pré-mahāyāna te noemen, want dat was het.

Dat gesteld zijnde kwam op 26 november een Asianet-artikel naar boven waarin geklaagd wordt over het kraken van archeologische sites en over "terreur" in het indiase deel van Kashmir. Er wordt opgemerkt dat niet een van deze sites bewaakt is.

Onderandere de Harwan-site, zie de afbeelding, zou bezet zijn geworden door personen of groepen op zoek naar gratis land om zich te vestigen. Het is een van de 19 plaatsen waar bewoning is neergezet.

Toch liet India Education Diary weten dat tenminste vier sites in Kashmir aangemeld zouden gaan worden voor een plaats op de Unesco-erfgoederenlijst. De namen van de sites Martand, Parihaspora, Naranag en Harwan werden genoemd. Parihaspora en Martand waren sites van boeddhisten, de andere twee zijn, of zijn geweest, hindu-sites.

Opvallend is dat de Asianet-journalist een aantal keren de term "Hindu-Buddhist" gebruikt, en zich slechts op 1 plaats corrigeert door "Buddhist" te schrijven zonder het voorzetsel "Hindu".
Zoals eerder is gesteld is een deel van India beslist niet bereid om het boeddhisme als niet-hindu te beschouwen. Dat heeft niet alleen te maken met afgunst jegens een beter georganiseerde stroming, maar veeleer, en dat al tientallen jaren, met de angst ten onder te gaan als gevolg van hindu-vijandige opvattingen vanuit de rest van de wereld, en dan met name vanuit de VS. Ze willen groot blijven, en om dat te bereiken zou je een andere stroming kunnen inlijven, dat geeft volume.
Het boeddhisme is wat dat betreft een stuk laconieker: het gaat zoals het gaat; wij gaan gewoon door, en dan zien we wel wanneer 't schip strandt, want stranden zal het over een x aantal eeuwen. Zo staat het geschreven, en het zou vreemd zijn indien alles onderhevig is aan ondergang-verandering en Boeddha's leer niet. Daarna beginnen we gewoon weer opnieuw, alsof er niets gebeurd is.

Opgegraven
Tentoongesteld


Klik naar




Nieuws over Boeddhisme is een productie van White Jade River, Instituut voor Boeddhisme.
De paginas bestaan sinds december 2004.

Stichting onder nummer 20138036.


>