Gemengde huwelijken zijn in India toegestaan, maar wat "love jihad" wordt genoemd, een huwelijk sluiten waarbij met name vrouwen zonder het te weten, en zonder instemming vooraf of achteraf een andere levensbeschouwing worden binnengeleid is verboden.
Man en paard werden niet genoemd, maar met Kargil aan de grens, een landstreek met in meerderheid moslims, gaat daar nu hetzelfde spelen als elders in het land. Meisjes worden zonder het te weten een islamitische familie binnengetrokken en dienen bij het huwelijk een formule uit te spreken die hen tot moslim maakt, iets met ". . . illah . . ." er in. De kinderen weten niet wat ze zeggen maar willen de vriendelijke omstanders best wel tegemoetkomen om later te ontdekken wat ze in hun onschuld hebben gedaan. Dan zijn de poppen aan het dansen.
Tegen interreligieuze huwelijken zou niet moeten zijn, we kennen er maar al te veel "twee geloven op een kussen", maar wanneer er stiekemheid aan te pas komt, en een plotselinge teruggang van burgerrechten in het geval van de echtgenote — niet per wet of regelgeving maar de facto —, mogen we begrip opbrengen voor de LBA en hun standpunt.
We moeten ook constateren dat de islamitische stroming in India een chronisch tekort aan meisjes heeft. Waar dat aan ligt is voorlopig de vraag.

Ook in Nederland ontmoeten we schrik en ontkenning/verbod wanneer nieuwe moslim-Nederlanders vanuit bijv. het Nabije of Midden-Oosten wordt voorgehouden dat men toch altijd weer een geloof kan verlaten: nee, dat kan niet hoor, dat mag niet.