Uit het archief van www.buddha-dharma.nl






CHINA EN TIBET


Klik naar de volgende bijdragen:







"Tibetaans Sanskriet"


Juli 2020
Palden Nyima en Daqiong uit Lhasa hadden op 21 juli in de chinese pers een kort stukje over "Sanskriet manuscripten van Tibet" die inmiddels "nationaal erfgoed" genoemd worden (maar nog niet als zodanig op een erfgoederen-lijst staan).
Tenminste Palden (Daqiong zal zijn chinese collega zijn) is zo ver van zijn traditie verwijderd geraakt dat hij het tibetaanse schrift aanziet voor Sanskriet, en dan met name het Sanskriet in het devanágari-schrift.

Het Tibetaans lijkt erg op het Sanskriet hoor, zei een tibetaanse moniaal eens. Ik moest het maar eens gaan leren, dan kon ik voor hen hen gaan vertalen en verklaren. Nou, nee.

Aan het begin van de tachtiger jaren zag een sanskritist uit India zijn kans schoon om een cent te gaan verdienen aan het "terugvertalen" van tibetaanse canonieke werken naar het Sanskriet. Hij bezocht ook Leiden en meende een grote bek te kunnen opzetten.
Sanskriet is, behalve in de redelijk korte periode in Nalanda(1) nooit de canonieke taal van Tibet geweest. Dat er dus Sanskriet-manuscripten in Tibet aanwezig zijn, is hoogst, hoogst onwaarschijnlijk, tenzij we te maken hebben met enig "hertalingswerk" van genoemde Indiër uit de laat-20ste eeuw.

Dat de taal van Tibet nu "Sanskriet" wordt genoemd is politiek. Zoals naar China geëxporteerde literatuur de term "tibetaans boeddhisme" niet meer mag dragen, zal ook het gebruik van een term als "tibetaans schrift" ontmoedigd worden. Politici gaan dan op de zetel van taalkundigen zitten en verklaren het Tibetaans Sanskriet.

(1) Laatste alinea, en de volgende pagina)


Terug naar pagina 1
Terug naar pagina 2
Terug naar pagina 3
Terug naar pagina 4
Terug naar pagina 5






Deze pagina is er een op de site www.buddha-dharma.nl
www.buddha-dharma.nl is eigendom van White Jade River, Instituut voor Boeddhisme