Een van Cambodja's schrijvers somde het in een recent krantenartikel op: "In de kern van de boeddhistische gedachte ligt het principe van onderlinge afhanke-lijkheid: niets bestaat enkel op zichzelf.
Menselijke activiteit geeft gestalte aan de natuurlijke omgeving, en als vanzelf reageert die natuurlijke omgeving daar op."
De schrijver had het over het overdadige gebruik van natuurlijke materialen en daarmee een ecologische onbalans.

Niemand die dit leest vindt dat nog nieuw en anders. Maar zo was het niet, zo'n 20 jaar geleden. We hebben "ze" wel het een en ander geleerd.

Die gedachte kwam op bij het besef dat zelfs het zand dat geschikt is voor beton en cement aan het opraken is, en tegelijkertijd waren daar de beelden van de als nieuw gepresenteerde bouw in materialen als bamboe. Over nog eens 20 jaar kijken we heel anders naar producten die onderandere aardolie als grondstof hebben. De wereld is in een constante flux en wie denkt daar een dam tegen te kunnen opwerpen is de spreek-woordelijke Don Quixote.